W ostatnią niedzielę wakacji, 28 sierpnia 2011 roku, pod willą Grohmana na letnisku Księży Młyn pojawiłyśmy się znowu, jak feniks z popiołów. Zmęczone czy to wyjazdami czy też przeróżnymi dolegliwościami, jeszcze obolałe od działań różnych lekarzy (np. dentystów czy chirurgów), ale z uśmiechem i wigorem ustawiłyśmy swoje banery, rekwizyty wśród mokrej, ale za to zielonej trawy, mając u boku graczy w nowoczesny rodzaj klipy (co to jest klipa wiedzą wszystkie babcie. Pytajcie!).
Pięć kobiet latających: Ula Machcińska, Hala Kwaśna, Zosia Matulka, Basia Maciejewska, Ania Ubysz rozpoczęło spotkanie z dziećmi od zaproszeń rozproszonej na dużym terenie dziecięcej widowni na leżaki i krzesełka poustawiane tam, gdzie zaplanowano występ oraz od stopniowego budowania bliskości widz- babcia (uśmiechy, gesty, dobre słowa).
Pierwszy wierszyk, o Latających babciach z Łodzi, wykonała, wspólnie ze swoją babcią, cztero i pół letnia Nelunia, nota bene bohaterka wielu utworów babci Uli. Wśród tak pięknych „okoliczności przyrody” (jakby powiedział sam Wiech) prezentowałyśmy przyrodnicze wierszyki: o zwierzątkach (wiewiórkach, ślimakach, kotkach, kurach, pingwinach, muszkach itp.) Nie zabrakło i wierszyków o pokonywaniu dziecięcych słabości (wierszyk „Tadek Niejadek”) i komiczno – dramatycznych porad, jak sobie z nimi radzić (jeden z widzów podał całkiem nieaktualny przepis na lekarstwo z zastosowaniem wobec Tadka kar cielesnych). Każdy wierszyk to nowy strój albo rekwizyt. Jak zwykle dziecięcy zachwyt wywołała Wróżka, a trochę lęku i zaciekawienie – dobra czarownica Trambulina, która nie chce dzieciom dokuczać, a tylko przytulać i głaskać. Marudziła kura-maruda z ciekawym nosem a babcia Zosia domagała się odpowiedzi, które z dzieci odwiedziło łódzkie ZOO i jakie najciekawsze zwierzę tam widziało. Rozbawiła nas dziewczynka, która najpierw podniosła rączkę, żeby potwierdzić, że bywa w ZOO, ale potem szybko, gwoli ścisłości pobiegła do mamy, żeby spytać, czy naprawdę odwiedziła ZOO. Stosowny wierszyk o zebrze (autorstwa babci Zosi oczywiście) został pożegnany ciepłymi oklaskami
Potem były zagadki (oczywiście przyrodnicze) i radosne odgadywanie, ale też smutny brak odpowiedzi. Symboliczne nagrody (wierszyki babć, baloniki) wędrowały i do znawców tematu jak i do posiadaczy skąpej wiedzy o przyrodzie polskiej.
Pod koniec naszego spotkania zaprosiłyśmy dzieci i rodziców do stoiska z naszymi książeczkami, a potem był koniec przedstawienia, tzw. grande finale! Potem były brawa. Może niezbyt mocne. Widzów było nie tak wielu.
Ale wiadomo: liczy się jakość, a nie ilość! To właśnie zostało wczoraj w pełni udowodnione.
Redaktor: Anna Ubysz
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz