Z pamiętnika Latającej Babci

To był odlotowy dzień! 22 stycznia 2011 roku na długo pozostanie w mojej, i nie tylko mojej, pamięci! Po pierwsze dlatego, że w taki właśnie sposób obchodziłyśmy nasze „firmowe” święto czyli Dzień Babci. Po drugie – zaprosiłyśmy do obchodów nasze własne i przyszywane wnuczęta z Fundacji „Dom w Łodzi” oraz wnuczki z babciami, dziadkami, przebywające w tym dniu w Manufakturze.

Zapytacie, co to znaczy „w taki właśnie sposób”? Oto odpowiedź: dwukrotnie, o godzinie 14:00 i 16:00, zaprezentowałyśmy nasze umiejętności pisarskie i aktorskie przed bardzo zróżnicowaną wiekowo publicznością (od niespełna roku do siedemdziesięciu lat +). Nagłośnienie występów zapewnił nam organizator projektu Dzień Babci i Dziadka - Manufaktura. Coraz lepiej nam szło! Trema tremą, ale na scenie czułyśmy się dużo swobodniej niż jeszcze dwa tygodnie temu, podczas 19 finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Publiczność podziwiała i bardzo przychylnie recenzowała nasz program „Zima i karnawał”, poszerzony o wierszyki, poświęcone babciom i dziadkom. Zresztą widzowie nie pozostawali w tyle. Dzieciaki też recytowały wierszyki, śpiewały piosenki. Nagradzałyśmy je gromkimi brawami, czasem słodyczami (sponsor - Manufaktura) i „babciowymi” unikalnymi książeczkami.

Nasze przyszywane wnuczęta z Fundacji „Dom w Łodzi” rozpoczęły obchody Dnia Babci od figlów w sali zabaw Kinderplaneta. To był prezent od Latających babć, organizatora projektu Dzień Babci i Dziadka (Manufaktura) oraz właściciela sali zabaw Kinderplaneta. Potem dzieci zasiadły przed sceną i pilnie obejrzały przedstawienie swoich babć. Złożyły nam potem podziękowania i wzruszające życzenia. Nie zabrakło też własnoręcznie zrobionych laurek. Niektórym babciom zakręciła się łza w oku…

Działania Latających babć mają coraz lepszą oprawę medialną. Udzieliłyśmy w tym dniu kilku wywiadów (TVP 3, radio RMF, radio Z, Gazeta Wyborcza). Fotografowali się z nami nawet młodzi turyści z Turcji (naprawdę jesteśmy atrakcją!), a wiele pań w naszym wieku pytało o projekt „Latające babcie”. Może będzie nas jeszcze więcej?