Wiosennie na Wodnika

Który to już lot wiosenny? Chyba straciłyśmy rachubę. Dobrze, że prowadzimy kronikę. W każdym razie 30 maja 2011 roku odwiedziłyśmy Bibliotekę im. Julii Zbijewskiej na osiedlu Radogoszcz - Wschód przy ul. Wodnika. Nasz występ miał być niecodziennym akcentem obchodów ogólnopolskiego Tygodnia Czytania Dzieciom. I powiem nieskromnie – był! Ale po kolei.
Przybyłyśmy (babcia Ula Machcińska i babcia Ania Ubysz) z tobołkami wypełnionymi elementami scenografii, rekwizytami, nagrodami…
Pani kierownik biblioteki Danusia Kaczmarek i pani Kasia pomogły nam w przygotowaniu „sceny”, a tu już idą goście! Przedszkolaki z Przedszkola Miejskiego nr 231 – grupa młodych (czteroletnich) Krasnali i Biedronek.
Babcia Ula powitała dzieci i zaprezentowała Latające babcie swoim wierszykiem. Potem na zmianę przedstawiłyśmy 16 wierszyków o wiośnie, o zwierzętach i owadach z naszych podwórek, łąk, pól i lasów. Utwór o Biedroneczce zabrzmiał z niezwykłym echem. To przedszkolaki, wraz ze swoją panią, przygotowały dla nas niespodziankę – nauczyły się wierszyka na pamięć. Wierszyk ważny, bo zwraca uwagę słuchacza, aby pozostał sobą, wbrew modom i podpowiedziom.

Za moment kolejne zaskoczenie: wspólna z babcią Anią i Ulą recytacja utworu „Leśna para”, który opowiadał o silnym uczuciu dżdżowniczki do ślimaka winniczka. Okazuje się, że można się lubić mimo różnic w wyglądzie i temperamencie. A zaskoczenie dlatego, że kolejna grupa dzieci recytowała z pamięci wierszyk razem z nami…
Prezentacja twórczości Latających babć w tej miłej bibliotece zrobiła wielkie wrażenia na babciach i dzieciach. Były owacje, głośne komentarze. Na koniec spotkania zostawiłyśmy rozwiązywanie trudnych zagadek i nagrody za prawidłowe odpowiedzi. Nie było łatwo: zamiast np. rozwiązania „kukułka” padały odpowiedzi: „bocian, skowronek” itp. Ale dobrych chęci było co niemiara.
 Zakończenie obchodów Ogólnopolskiego Czytania Dzieciom w Bibliotece im. Julii Zbijewskiej było pasjonujące. Dzieci wyszły na scenę, babcie usiadły na widowni i słuchały swoich wierszyków w nowej interpretacji. Była wielka trema. Z emocji niektórzy zapomnieli tekstu, mówili na wdechu, pocili się, ale właśnie te chwile są dla babć najbardziej godne wzruszenia. Ich wiersze „trafiły pod strzechy”. Ktoś tych bajeczek i wierszyków potrzebuje! Będziemy pisać dalej!

Dziękujemy nauczycielkom przedszkola za ich pracę z dziećmi, dziękujemy pracownicom biblioteki za zaproszenie, dziękujemy dzieciom
za uwagę, występy i prezenty. Do zobaczenia!